Przeszło mi dzisiaj przez myśl, że jednak chcę żyć.
Jednak chcę oglądać przez okno cały ten syf,
jednak duszę w sobie swoją całą złość, bo
wiem dobrze, że to do czegoś dąży, wiem…
Jeszcze miesiąc temu chciałem tak jak wtedy
zamknąć oczy, umrzeć, odejść
kiedy za oknem cały ten syf, cała parodia,
ja chciałem to obejść i zniknąć, zamknąć oczy,
tak, ja wiem, że to łatwo mówić,
powinienem udowodnić, dzisiaj jednak
jestem pewny, jest jedno ale,
nie zamierzam gonić, nie zamierzam szaleć,
wierzę naiwnie, że tak się może uda,
choć w głębi duszy wiem, że tak się nie da,
mogłem skoczyć z okna albo założyć na szyję sznur,
mogłem tyle rzeczy żeby zamknąć oczy,
po co chowałem w sobie tyle czarnych chmur,
dziś tego nie wiem, chcę powiedzieć Ci o tym,
że nieważne już czy się zmienimy, czy poróżni nas głupota,
ważne, że szczęście wspólnie budowane nam przyświeca,
czasem żeby wiedzieć chciałbym chodzić w Twoich butach,
potem czegoś szukam, nie rozumiem, ale jednak jest ok,
w głębi duszy oboje wiemy, że to się kiedyś skończy,
tak jak kiedyś mimo wszystko zajdzie słońce,
na wieki zajdzie i nie będzie już tu dłużej nas,
zostaną chmury pyłu, dzieci nowych gwiazd,
to życie to tak krótko przecież dla nas,
choć tak długo z perspektywy czasu,
on lepiej wie, choć nie wiem gdzie chciałbym by się znalazł,
może wtedy gdy poznałem co to cena strachu,
moją ceną są zszargane nerwy, które duszę w sobie od zawsze,
wolę dusić niż udusić może kogoś, chyba tylko dzięki temu nie wariuję,
chyba, bo sam już nie wiem gdzie umiar i gdzie granica

Dałem upust przemyśleniom. Zachęcam do zapoznania się z projektem PARIAS.
Zapowiada się iście gruuuba produkcja.

http://cgm.pl/video.php?video_ID=4431

I przy okazji.